Geheimen prijsgeven uit de grote snoepwinkel

Geheimen prijsgeven uit de grote snoepwinkel

0,00
in winkelwagen
Pieter Baak is tot de eeuwigheid bevorderd. Afgelopen vrijdag 18 maart werd zijn sterfdag. Het zijn 73 bewogen jaren geworden waarin hij genoot van het leven met al z’n verrassingen. Niet in de laatste plaats in muzikaal opzicht. Een aimabel en markant mens moeten wij missen.
We denken vooral aan zijn directe nabestaanden en allen die het voorrecht hadden om met hem te mogen samenwerken in de orgelwereld.
 
Pieter en het organiseren van orgelconcerten. Hij was als mens veel meer dan dat. Maar zo’n zin verbond hem wel ooit ook aan het organiserende orgelcomité van de Katwijkse Nieuwe Kerk. In 1983 verrees daar een instrument van Jan en Peter van den Heuvel uit Dordrecht dat de orgelwereld verbaasde. Verbaasde met haar ongekende mogelijkheden voor Hollandse begrippen. Het ganse concertrepertoire kon grenzeloos worden vertolkt. Baak werd ook gegrepen door dit instrument. Zijn artistieke kennis en internationale netwerk kwam goed van pas bij de Internationale Orgelseries. Meedenken over de programmering, netwerken, registeren en PR. Hij nam zijn al jaren opgedane ervaring mee. Aan Katwijk bleef hij jaren verbonden in de hoedanigheid van ‘artistiek adviseur’. Ondersteunend, meesturend en nooit te beroerd voor een goed gewenst en ongewenst advies. Een man met een visie. Niet star, maar meegroeiend met wat de orgelwereld beroerde. Zo zat je na afloop van concerten ineens aan tafel met Daniel Roth en Jean Guillou. Heren en meesters uit beroemde kathedralen. Zo’n bekende kop op je grijsgedraaide LP zat gewoon te studeren voor een concert in Katwijk en nu met jou na te genieten. Pieter kende ze persoonlijk en liet je kennismaken met hun spelopvatting en interpretaties. Hij heeft er mede aan bijgedragen dat je werd opgevoed met nog relatief onbekende werelden van bijvoorbeeld Dupré. Ademloos zat je serie aan serie te luisteren. Ineens lagen naast Asma, Mulder en Van Vliet daar ook die andere grote namen voor het grijpen. Als kleine jongen kon je ineens je LP laten signeren door bijvoorbeeld Micelle Leclerc in de Lutherse of gewoon ‘om de hoek’ in de Nieuwe Kerk van Katwijk. Pieter haalde met een goed glas rode wijn na afloop van menig concert anekdotes op. Hij was een heer van stand die zijn mening graag deelde met andere orgelvrienden. Goed onderbouwd legde hij dan fijntjes uit waarom juist deze interpretatie toch geweldig was of die registratie echt een mislukking. Hij verstond de kunst om te netwerken en om te gaan met musici met hun vaak voor velen ongewone leventje. Hij doorzag wat zulke mensen nodig hebben en wat er allemaal bij komt kijken rondom het moment dat je als concertbezoeker de kerkbank inschuift. Aan die diezelfde tafel kon hij graag even kletsen over de Flûte Harmonique van Keavelaar met Wolfgang Seifen. Of even uitleggen aan een verbaasde dame van het lokale hotel dat Daniel Roth toch echt een pizza wil na afloop van een van zijn zomerconcerten in Katwijk. En dan dat registeren wat hij zo vaak zelf deed. Ook daar weer zijn mening: “Indrukwekkend die 80 stemmen. Dat willen ze allemaal even horen. Maar neem ze alsjeblieft mee in het prijsgeven van de geheimen uit die grote snoepwinkel.” Ondanks de grote namen bleef Baak ook gewoon en koos niet puur het elitaire pad. Hij hield niet van de hokjes en vakjes waar menigeen aan vasthoudt. Naast de dorpskerkconcerten ook naar het concertgebouw. Na afloop van het napraten tufte hij dan weg met zijn blauwe Citroën Saxo en later met lijn 90 terug naar de Hofstad. Ja, zo noemde hij Den Haag consequent. Een heer in zijn manieren en zijn woordkeus. Een gentlemen in de omgang, hartelijk en scherp als het moest, altijd contacten onderhoudend in die eindeloze rij van orgelminnaars die het orgelwereldje rijk is. Een man ook van de tradities. Het PR-en was hem niet vreemd. Heel wat uurtjes werden besteed aan de aankondiging in kranten en folders. Na afloop gewoon die folders in hun handen stoppen. Mond op mond reclame. Dat werkt echt, vond hij. In de trein van Facebook en andere social media is hij niet meer ingestapt. De laatste jaren bezocht hij als gewone bezoeker de concertseries. In Katwijk altijd in de banken achter de preekstoel, genietend en analyserend. Na afloop nog een opmerking over die niet goedlopende zin in het concertboekje, maar ook de complimenten voor deze fantastische uitvoering. Superlatieven vielen als rijpe appelen als het zijn goedkeuring kon wegdragen.

Afgelopen najaar was hij achteraf voor het laatst in de Katwijkse serie. In november liep hij voor het laatst door het middenpad van de Nieuwe Kerk. Met zijn kenmerkende Messiaen-sjaal om en een vriendelijke knik. Even de koster groeten en een blik naar het fel verlichte orgelfront. Een plek waar hij menigeen registreerde, het in de kranten vooraf promootte, musici begeleidde en bovenal genoot! Even daarvoor klonken nog de laatste klanken van de ‘Grande Pièce Symphonique’ waarover hij erg tevreden was. Dat was achteraf ook het eerste wat hij hoorde in het allereerste concert op het Van den Heuvel-orgel in mei 1983. En zo was de cirkel rond. We zullen hem dit jaar moeten missen. Zijn persoonlijkheid, zijn mening, zijn kennis van zaken en betrokkenheid bij het wereldje wat hem zo lief was.

Namens Stichting Orgelcomité Nieuwe Kerk Katwijk,

Johan Haasnoot
secretaris